counter create hit

مطالب مرتبط:

چانه زنی هندی ها برای تخفیف های کلان نفتی

هند قصد دارد با استفاده از موقعیت خود به عنوان سومین واردکننده بزرگ نفت جهان، چانه زنی با تولیدکنندگان نفت جهانی از جمله عربستان را بیشتر کند تا قراردادهای ارزانتری را برای خود تضمین کند. ...

اخطاریه هواشناسی در پی ورود سامانه بارشی

سازمان هواشناسی با صدور اخطاریه ای نسبت به ورود سامانه بارشی به کشور و احتمال سیلابی شدن مسیل ها، وزش باد شدید و رعد و برق در برخی مناطق کشور هشدار داد. ...

مذاکرات ۳ ساعته ایران و روسیه در مورد سوریه

دستیار ارشد وزیر امور خارجه در امور سیاسی گفت: هر موقع در تحولات سیاسی و میدانی سوریه تروریست ها با شکست های گسترده روبه رو می شوند یک بازی و تاکتیک هماهنگ شده از سوی این گروه های تروریستی و برخی بازیگران خارجی که سیاست هایشان در سوریه با شکست مواجه شده است، اجرا ...

کاردان: در سال حمایت از کالای ایرانی متولیان فرهنگی باید استعدادیابی کنند

مجری برنامه «صندلی داغ»، گفت: در سال حمایت از کالای ایرانی متولیان فرهنگی باید با استعدادیابی و پشتیبانی های خود در راستای تولید محصولات فرهنگی تلاش کنند تا مردم تولیدات داخلی را به خارجی ها ترجیح دهند. ...

هشدار هند به ورود غیرقانونی به آب های ایران

دولت هند ضمن تاکید بر اقدام قانونی پرسنل نیروی دریایی سپاه در حراست از آب های ایران، به اتباع جویای کار خود نسبت به حضور در قایق های ماهیگیری اماراتی، عربستانی و بحرینی که ممکن است وارد آب های ایران شوند، هشدار داد. ...

درسهای تفسیر مقام معظم رهبری پس از47سال کتاب شد

کیهان نوشت:انتشارات انقلاب اسلامی کتاب «تفسیر سوره برائت» حضرت آیت الله العظمی خامنه ای را بر مبنای جلسات تفسیری ایشان در سال ۱۳۵۰ منتشر کرد.

پیگیری ویژه برای درمان قربانی اسیدپاشی در تبریز

گفت وگوی روزنامه «شهروند» با پزشکی که داوطلبانه وضع درمانی قربانی اسیدپاشی در تبریز را پیگیری می کند را می خوانید.

مطالبات فرهنگیان در اردیبهشت پرداخت می شود

وزیر آموزش و پرورش از دریافت تنخواه از خزانه برای پرداخت مطالبات فرهنگیان در اردیبهشت ماه جاری خبر داد.

بازیگر «پایتخت»: از صحنه سقوط بالن جان سالم به در بردم

نسرین نصرتی، بازیگر نقش فهیمه در سریال «پایتخت» برای اولین بار از اتفاق تلخی گفت که در صحنه سقوط بالن برایش رخ داد.

سخنگوی نمایشگاه کتاب: بودجه کافی برای تخصیص یارانه خرید کتاب نداریم

سخنگوی سی و یکمین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران تاکید کرد برای پوشش کامل قشر هدف و کتاب خوان، ۲۵۰ میلیارد تومان بودجه برای یارانه خرید کتاب لازم است.

مشاور پوتین: خطر جنگ در سوریه واقعی است

یکی از مشاوران با نفوذ رئیس جمهور روسیه با تاکید بر اینکه مسکو از ابزار نظامی کافی برای دفاع از نیروها و متحدان خود در سوریه برخوردار است، خطر جنگ در این کشور را واقعی دانست. ...

ترامپ: نگفتم کی به سوریه حمله می کنیم

رئیس جمهوری آمریکا امروز (پنج شنبه) در پیام توئیتری دیگری نوشت: هرگز نگفتم چه زمانی حمله به سوریه رخ خواهد داد.

ممنوعیت صید برخی از آبزیان در آب های هرمزگان

شیلات هرمزگان با توجه به فرارسیدن فصل بهار و آغاز تخم گذاری آبزیان، صید برخی از آبزیان در حال انقراض را در خلیج فارس، محدوده آب های هرمزگان ممنوع اعلام کرد. ...

گریم اصلی ترانه علیدوستی در سریال «شهرزاد» / عکس

عبدالله اسکندری چهره پرداز نام آشنا تصویری از ترانه علیدوستی با گریم اصلی سریال «شهرزاد» منتشر کرد.

نیروی قدس سپاه: اسرائیل دست از حماقت بردارد

در پی اوج گیری لفاظی های سران رژیم اشغالگر قدس علیه کشورمان، نماینده ولی فقیه در نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، امروز هشدار داد: «اسرائیل اگر می خواهد چند روزی بیشتر به حیات خباثت آلود خود ادامه دهد، دست از حماقت بردارد.» ...

بشار اسد: شرایط کنونی سوریه حساس است

آیت الله اراکی دبیرکل مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی با رئیس جمهور سوریه دیدار کرد.

"ماراتن"; case علمی

«ماراتن»؛ مورد علمی

روزنامه کار - نوا اکو: "ماراتن" مدیر Arash نظامی و غیره. در این روزها در تئاتر "دا" روی صحنه است. این نشان می دهد یک موضوع جالب است اندازه می تواند موضوعی در تئاتر نمایندگی از ایران است. این درام جالب در مورد انسان وجود ندارد. زندگی. انسان قبل از ما به دنیا می آیند چه شرایط است که شما روبرو می شوند. قهرمان این سری از دو اسپرم با کروموزوم X و F و رد از دروازه که همان تخمدان. با یکدیگر به صحبت دوباره. آن را به دلایل مختلف برای هر یک از دیگر " است که یکی از این سزاوار رد از دروازه که دو نفر از نگهبانان برای حفاظت از او. این محل هنوز هم نمی توانید پیدا کنید این یکی دیگر نیز وارد صحنه. وجود ندارد در زندگی و نه فقط می خواهد از بو خودداری کرد. در حالی که قهرمان اصلی تمام عمل در جهان است. دلایل و هدف متفاوت هستند. نمایش "ماراتن" سورئال اثر با اثرات پست مدرنیته برخورد مرد با حضور خود به نوشتن و کارگردانی آرش آماده سازی نظامی coaxing مجید دری که پنج شنبه ۱۸ مهر 19:15 هر شب در تئاتر, دین, و غیره. او به روی صحنه می رود. آرش.. شهر ماراتن در مورد تاثیر این گفت وگو نشستیم که می رود به خوانید: نمایش «ماراتن» دارای ایده جالب و تازه ای است و به نظر می رسد ایده هنگام نگارش متن، به پختگی رسیده است. آیا شما پیش از نگارش این نمایشنامه، به موضوع حیاتِ پیش از تولد فکر کرده بودید؟ ایده یک خطی داستان به 10 سال پیش برمی گردد. همیشه به این فکر می کردم که ما یک حافظه عینی و یک حافظه غیر عینی داریم و در واقع از وقتی به شکل فیزیولوژیکی کامل شدیم، تنها یک بخش از حافظه ما ثبت شده است؛ این حافظه بخشی از موجود بودنِ ماست و قبل از این شکل گیری، ما یک پروسه موجود بودن داشتیم که آن بخش دیگر در ذهن ما نیست و هیچ قطعیتی نيز در موردش وجود ندارد که در آن دوره چه اتفاقی افتاده است. وقتی می توانیم برای یک رباط هوش مصنوعی ایجاد کنیم، ممکن است وقتی خودِ ما یک توده سلولی بودیم، بخشی از هوش مصنوعی برای ما شکل گرفته باشد. فکر می کنم اگر عقب تر برویم چطور؟ وقتی که ما یک میکرواندام بودیم، اوضاع به چه شکلی بوده است؟ همیشه یک بحث خیلی جدی در می گیرد که اتوپیای انسانی چیست؟ هر محیطی و هر شرایطی چه نمونه انسانی را برمی تابد؟ اینکه یک الگوی انسانی، که متعلق به سه قرن پیش است، آیا می تواند برای امروز نيز یک الگوی مناسب باشد؟ آیا اتوپیای واحدی برای انسان وجود دارد؟ دسته ای از این سوالات با يكديگر تلفیق شد و ایده ای یک خطی شکل گرفت که اگر یک اسپرم با کرومزوم ایکس و اسپرم دیگری با کرومزوم وای وجود داشته باشد و در آستانه ورود به تخمک قرار گرفته باشند و فرصت انتخاب داشته باشند، چه می کنند؟ اگر قرار باشد به هر شکلی با يكديگر درگیر شوند، آن درگیری چیست؟! گاهی درگیری بر سر فنا رفتن است اما این درگیری بر سر موجود بودن است. این ایده چه زمانی شکل اجرایی به خود گرفت؟ بعد از حدود 9 سال، شهریور سال گذشته تصمیم گرفتم این ایده را مکتوب کنم و یک طرح اولیه 10صفحه ای نوشته شد. کارهای قبلی من و کارهایی که این روزها در حال نگارش آن ها هستم، همه سورئال است. با تهیه کننده کار صحبت کردیم و به این نتیجه رسیدیم که ایده را وارد کارگاه نمایش کنیم چون این کار اشتراکی است و از یک ذهن برنمی آید. با آدم هایی که به نظرم می رسید به شخصیت ها نزدیک هستند، صحبت کردم و بازیگران انتخاب شدند. چطور شد که تصمیم گرفتید با نابازیگر کار کنید؟ وقتی شما برای کاری با یک بازیگر حرفه ای صحبت می کنید، نقش را می گیرد و خودش را به شخصیت نزدیک می کند اما من می خواستم ذهن های خالی تری را انتخاب کنم تا بتوانم شخصیت ها را با بازیگر تطبیق دهم نه آن بازیگر را با شخصیت. از کسانی که توانایی و استعداد داشتند و به شخصیت ها نزدیک بودند، دعوت کردم و متن نيز در کارگاه رفته رفته پیش رفت و نوشته شد. اگر در این نمایش با بازیگران حرفه ای کار می کردید، تفاوتش چه بود؟ من بخشی از هر کاراکتر را در بازیگر آن کاراکتر می بینیم؛ این موضوع یک سری معایب و ایرادات دارد؛ من و آقای دری تصمیم گرفتیم گروهی داشته باشیم که از این پس با هم کار کنیم و به همین جهت این ریسک را کردیم که بخشی از آن کاراکتر را در اختیار خودِ بازیگر قرار دهیم؛ حتی نوع عادات میمیک یا تیک هایی که بازیگران دارند، متعلق به خودشان است اما این گونه نیست که گفته باشم شما آزادید که از میمیک خودتان به هر شکلی که می خواهید، استفاده کنیدبلکه من آن ها را متعلق به نقش کردم. کاری که بازیگر به صورت طبیعی انجام می دهد، آن چیزی است که من برای کاراکتر نوشته بودم. بازیگر حرفه ای به طورمعمول این کار را نمی کند. در ضمن برای یک بازیگر حرفه ای این امکان فراهم نیست که 9 ماه تمرین کند. بازیگرانِ کار من با کاراکترها زندگی کردند و پیش از آن 30 سال نيز با خودی که داشتند، زندگی کرده اند. در واقع این «من» را روی «خود»ی که داشتند، سوار کردم. این کار سورئال است، در حالی که دارای مایه های رئال است و در بخش هایی نیز به پست مدرن تنه می زند. به عنوان مثال در بخشی که یکی از نگهبانان دروازه یک مونولوگ می گوید، ما احساس می کنیم در جهان امروز هستیم و اهم مشکلات جهان، از زبان او بیان می شود. چگونه یک سوژه سورئال می تواند به این شکل به رئال و حتی پست مدرن نزدیک شده و چنین در يكديگر تنیده شوند؟ درست است. ما می خواستیم که همین اتفاق بیفتد. مرز خیلی باریکی بین سورئال و پست مدرن وجود دارد و این دو تا با هم پاسکاری دارند و به يكديگر تنه می زنند. اگر بخواهیم طراحی صحنه پست مدرن را مثال بزنیم، مثل این است که چاپار هخامنشی برای رساندن یک نامه بیاید و نامه را روی تبلت به گیرنده تحویل دهد! در معنا نيز همین اتفاق می افتد؛ یعنی اینکه ما به فرض یک اسپرم در فضای سورئال داريم با دغدغه های پست مدرن که با فرمانده اش مغز، درگیر است. به نوعی این کار تلفیقی از مفاهیم سورئال و پست مدرن با یکدیگر است. این تلفیق، کشش دراماتیک و سرگرم کننده کار را تحت تاثیر قرار نداده است و همچنین می توان گفت با اینکه یک مفهوم عمیق را دنبال می کند اما مخاطب با یک اثر خشک و جدی که طاقتش را تنگ می کند، مواجه نمی شود. مشکل جدی آثار نمایشی، این است که یا یک کشش دراماتیک سرگرم کننده دارند كه مخاطب با آن کشش همراه می شودو رویداد دراماتیک را دنبال می کند اما در نهایت دریافتی از کار ندارد؛ یا اینکه پر هستند از مفاهیم عمیق که درامی ندارند و مخاطب قصه را دنبال نمی کند و با خود فکر می کند کاش این یک مقاله بود که می خواندم. این دو قطبی شدن به بسیاری از کارها آسیب زده است. ما در نمایش «ماراتن» تلاش کردیم این را تغییر دهیم؛ یک درام با کشش های داستانی که مخاطب را ترغیب و وي را همراه با لایه های غنی از مفاهیم بنیادین با خود درگیر كرده و مفاهیم معاصری كه دارد،مخاطب را با محیط درگیر می کند. اینکه شما می بینید ما یک سری دغدغه های به روز مخاطب را در کار آوردیم، به این دليل است که بتوانیم هر دست انداز و مانعی را که به کسالت مخاطب منجر می شود، کنار بزنیم و همذات پنداری اش را با قصه بالا ببریم؛ چراکه به هرحال کار سختی است که شما با یک اسپرم همذات پنداری کنید! همذات پنداری با یک قهرمان دلاور امروزی که سینه اش را در مقابل هر نوع آسیبی سپر می کند، کار ساده تری است تا همذات پنداری با اسپرمی که درگیر موجود بودن است! تلاش کردیم لایه های مفهومی دوم و سوم کار را برای مخاطب معاصر کنیم که به همذات پنداری اش با کار کمک کند. هیچ وقت به این فکر نکردید که شاید این ایده بتواند سوژه یک فیلم یا انیمیشن باشد؟ در صحنه تئاتر، دست ما خیلی باز نیست. اجرایی شدن این نمایشنامه تا چه اندازه سخت بود؟ هیچ وقت به اینکه فیلمنامه باشد، فکر نکردم. من همیشه عِرق جدی به تئاتر دارم و ایده هایی را که دوست دارم ،می خواهم روی صحنه ببینم. باورپذیری این اثر در سینما سخت است؛ چراکه مخاطب تئاتر به قرارداد گذاشتن عادت کرده است. مخاطب تئاتر این را پذیرفته که یک پارچه ببیند و بگوید خون است، یک در ببیند و بگوید این دروازه یک قلعه است. همان گونه که اشاره کردید، کار را به شکل کارگاهی پیش بردید. می خواهم بپرسم حضور ذهن ها و ذهنیت های مختلف تا چه اندازه شما را در مسیر نوشتن و کارگردانی یاری کرد؟ به طورمعمول نابازیگران توقع خاصی از مجموعه ندارند. شما اگر با بازیگر حرفه ای کار کرده بودید، دوباره می توانستید چنین تاثیری بگیرید؟ سوال خوبی است و دوست دارم در این مورد توضیح دهم. در دوره نوجوانی که با استادان تئاتر کار می کردم، همیشه می گفتند بازیگری تئاتر، اتفاق سختی است و به راحتی به دست نمی آید؛ منظور این نبود که بیان و بدن آماده داشته باشید. به هرحال با چند سال کار کردن، بدن و بیان آماده می شود و خلاقیت نيز با دیدن کارهای مختلف شکل می گیرد؛ معنی دیگری پشت این حرف است و آن اینکه بازیگر تئاتر باید سیاست و اقتصاد بداند، با جامعه اش در ارتباط باشد، هنر را بشناسد و... . در واقع بازیگر تئاتر باید مجموعه ای از آگاهی ها را داشته باشد که مخاطب حرفه ای تئاتر را به باورپذیری برساند. «ماراتن» به دليل شکلِ بخصوص اجرایی و متنی که دارد و به خاطر هدف گذاری های جدی محتوایی که برای متن شده بود، تاثیرگذاری جدی ای برای مخاطب امروز نسبت به دغدغه های معاصر خودش می خواستیم و نیاز به کسانی داشتیم که این دغدغه ها را خوب بشناسند و البته ذهن های آماده ای داشته باشند که بتوان با آن بازی کرد. بهترین راهکار را این دیدیم که سراغ دوستان رسانه ای خودمان برویم. بازیگران این کار، بچه های سرویس اجتماعی و سیاسی رسانه های مختلفند که نسبت به دغدغه های انسان معاصر و مفاهیم معاصری که می خواهیم در این کار منتقل شود، آگاه هستند. مهارت های بازیگری در آن ها شکل نگرفته بود اما گاهی، تجربه داشته و حداقل مخاطبان حرفه ای تئاتر بودند و درباره این فضا شناخت داشتند. با سعه صدری که تهیه کننده کار داشت، 6ماه فرصت در اختیار ما قرار گرفت تا با بچه ها تمرین کنیم آن نيز بدون اینکه بگوییم ایده اجرایی کار چیست. ما در تمام این مدت فقط بچه ها را برای بازیگری آماده کردیم. 6ماه هفته ای پنج جلسه و هر جلسه، سه ساعت کارگاه داشتیم و از آدم هایی دعوت می کردیم که در بیان و بدن متخصص بودند و کارگاه فشرده برگزار کردیم و بچه ها را به یک سطح مقبول رسانده و بعد از 6 ماه، متن را در اختیار آنان قرار دادیم و در نهایت نيز برای حفظ توازن، دو بازیگر حرفه ای به کار اضافه کردیم اما شاکله و استخوان بندی کار به این شکل است. بازیگران سینما به تئاتر راه پیدا کردند. به طورمعمول کارها ضعیف هستند اما به واسطه اسم کار، فروش می رود. به نظر شما آیا می توان مرزی برای بازیگری تئاتر و سینما قائل شد؟ برای اینکه کار فروش رود، بازیگر سینما را وارد تئاتر کنیم و یک کار ضعیف به مخاطب تحویل دهیم، در حالی که گاهی می بینیم آثاری با استفاده از نابازیگر روی صحنه می روند که شاهکار هستند. به نظر می رسد گاهی به دلیل اقتصاد، فرصت ها را از جوان ترها می گیریم و در اختیار بازیگران سینمایی می گذاریم که برخی از آنان در صحنه تئاتر ضعیف عمل می کنند. درهای تئاتر همیشه باز است اما بيشتر بازیگران سینما در ابتدا بازیگر تئاتر بوده اند و امروز به عنوان بازیگر سینما شناخته می شوند. این دغدغه ای که شما می گویید درست است ویک دلیلش، لجام گسیختگی در تئاتر خصوصی است. وقتی شما در یک سالنی می خواهید اجرا بروید که شبی پنج میلیون تومان باید پول پرداخت کنید، مجبورید از راه های مختلف، مخاطب را به سالن بکشانید. برای یک اجرای 30 شبه، باید 150میلیون پول به سالن بدهید و این سالن 300 نفره را پر کنید. راحت ترین چیزی که به ذهن بخش اقتصادی پشت صحنه می رسد، این است که از دو چهره برای کار استفاده کنند. حتی امروز فوتبالیست ها نيز به تئاتر می آیند! تئاتر یک هنر فاخر است که همه جای دنیا به دليل رشد و توسعه اجتماعی جامعه، مورد حمایت قرار می گیرد؛ اگر این حمایت نه در حد اینکه به گروه ها بودجه داده شود بلکه در این حد که حداقل مکان های دولتی برای اجرا با شکل مناسب ساخته شود تا گروه های بیشتری بتوانند کار کنند، این مساله کاهش پیدا می کند. در نهایت مخاطب باید انتخاب کند که می خواهد یک چهره را از نزدیک ببیند یا اینکه بخواهد به داشته های خودش چیزی اضافه کند و از یک کار هنری حرفه ای لذت ببرد اما انگار مخاطب، انتخابش نوع اول است. در واقع می توان گفت رشد و بالا بردن سطح سلیقه مخاطب نیز نیاز به حمایت دارد. ما باید مخاطب را نيز رشد دهیم. این، یکی از همان حمایت هایی است که لازم است صورت گیرد. دستگاه های فرهنگی که متولی تئاتر هستند، باید مخاطب حرفه ای تئاتر را نيز پرورش دهند. تئاترهای سفارشی ما بی کیفیت ترین تئاترهاهستند که در باکیفیت ترین سالن ها اجرا می روند و سلیقه مخاطب را کور می کنند. حمایت از تئاترهای قوی و حرفه ای که مخاطب را پرورش می دهند، بخشی از وظایف متولیان تئاتر است. در حال حاضر بخش خصوصی نيز وارد شده است. فکر می کنید با رشد بخش خصوصی در زوایای مختلف تئاتر، چقدر می توانیم شاهد رشد تئاتر مستقل باشیم؟ من منکر نقش بخش خصوصی نیستم. اگر تئاتر خصوصی نبود، به طورحتم «ماراتن» اجرا نمی رفت و این یک چیز طبیعی است. ما در یک سالن خصوصی اجرا می رویم و این درخواست رااز تئاتر شهر داشتيم که گفتند از سال 99 به بعد بیایید! البته که این مجموعه وقت های خالی نيز دارد اما متعلق به کسانی است که در تئاتر شهر، حق و آب و گل دارند. بخش خصوصی باید باشد اما نه به این شکلی که نظارت روی آن کم است. خوشبختانه ما توانستیم با تماشاخانه دا، تعامل خوبی داشته باشیم و این مجموعه درک هنری بالایی داشتند و با ما تعامل خوبی کردند اما بخش خصوصی، آسیب جدی به تئاتر مستقل می زند. جوانان خوش ذوق و با استعداد در یک منگنه، له می شوند؛ کسانی که می دانم رزومه خوب و توانایی های بالا دارنداما توفیق نداشتند که یک سرمایه گذار جدی داشته باشند و سرمایه گذاران روی کسی که آنچنان نام و نشانی ندارد سرمایه گذاری نمی کنند و به این دليل گروه های تئاتری به هیچ وجه از پس هزینه های سرسام آور تئاتر خصوصی برنمی آیند و در مواجه با تئاتر دولتی نيز همیشه پشت درهای بسته می مانند. خیلی خوب است که ما یک تئاتر حمایت شده دولتی قوی داشته باشیم به این معنا که خودِ جامعه، بخشی از سهمش را به فرهنگ خودش اختصاص دهد. اما تئاتر دولتی ما تئاتر رانتی است و افراد در این چرخ دنده ها له می شوند و کسانی که بر توانایی های خود اتکا می کنند، در این حیطه توفیقی ندارند. در بخش خصوصی نيز نگاه بازاری است، نه هنری. به اعتقاد شما به چه شکل می توان این نگاه را تغییر داد و سطح سلیقه مخاطب را با تغییر این نگاه، بالا برد؟ خیلی کارها می شود کرد؛ یکی از کارها این است که بخش خصوصی وقتی وارد می شود، کسی که سرمایه می گذارد و سالن نمایشی آماده می کند، فکر نکند این چاه نفت است که پس از استخراج می تواند بسته شود بلکه باید با مخاطب سازی آن را برای خودش دايمی کند؛ از کارهای خوب حمایت كرده و تماشاگر را به سالن بکشد و شرایطی را فراهم کند و تنها روی سخت افزار کار نکند بلکه نرم افزار را نيز رشد دهد. اگر کار مناسبی وجود دارد، روی گروه سرمایه گذاری کند. به جای اینکه خیلی خشک بگوید باید شبی پنج میلیون تومان پول سالن بدهید، می تواند 50 درصد از فروش را با گروه شریک شود و گروه ها به طورحتم این مساله را قبول می کنند. دوستان در تماشاخانه دا، کار خوبی می کنند؛ آن ها به بعد کیفی کار توجه می کنند، به ما گفتند اگر طراح صحنه را تغییر دهید تا کار با کیفیت تری روی صحنه برود، ما نيز به شما تخفیف می دهیم. هرچه این نگاه بیشتر شود، تئاتر جانِ بیشتری می گیرد. بازبینیِ کار به چه شکل بود؟ «ماراتن» با توجه به موضوع خاصِ آن، تا چه اندازه سانسور شد؟ بر خلاف باور، «ماراتن» کارِ مودبی است. ما سعی کردیم خیلی از کلیشه هایی را که این روزها زیاد شده است،نداشته باشیم. من انتظار نداشتم که به این شکل باشد و فکر می کردم سختگیرانه تر است اما بازبینی بیشتر کیفی بود. خوشحال شدم که بازبین ها را از قشری انتخاب می کنند که تئاتر را می شناسند. این توفیقی برای ما بود. مساله ای وجود دارد و آن این است که مخاطب تئاتر، مخاطب سینما و تلويزیون نیست. مخاطب تئاتر، مخاطبی است که یک سری قراردادها و معادلات را یاد گرفته است. او برای چیز دیگری در سالن تئاتر نشسته، به همين دليل ممکن است محدودیت ها کمتر باشد. به هرحال تئاتر، هنر فرم و حرکات فرم داشتن است. اگر این ها را از تئاتر بگیریم، دیگر چیزی نمی ماند اما بین یک کار فرمی و رقص، مرزی وجود دارد. امروز که کار روی صحنه رفته، نظر خودتان نسبت به آن تا چه اندازه مثبت است؟ کار خوبی است و بین سایر کارهایی که اجرا می روند، می دانم که «ماراتن» خوب دیده می شود اما متاسفانه به دليل مسائل و چالش ها و محدودیت ها که ما یک گروه مستقلیم و خودمان کار می کنیم، دست بسته ای برای معرفی کار به مخاطب داریم و این مساله تنها نگرانی من است اما مخاطبی که کار را ببیند، به دیگری پیشنهاد می دهد. اگر ببینیم استقبال خوب است، به طورحتم تمدید خواهد شد.